نه بخاطر اینکه استادی دلسوز است و کرامات ازو دیده ایم. و نه بخاطر اینکه هر نوشتارش منطق تفکر و بیان ساده آموخته ها را باز می آموزد . بلکه برای هر کس که نگران آینده است و دغدغه فقر و جامعه ای بهتر دارد واجب است غور در نوشتار استادمان چه اقتصاد خوانده باشد چه اقتصاص زبان حال حکایت های آینده اقتصاد ایران - دکتر مسعود نیلی
من آدمیم که دوستام میگن هیچی برام مهم نیست. یا به قول زنم اهمیت مسائل رو نمیفهمم. البته بعضی چیزا هستند که مدتی فکرم رو به خودشون مشغول میکنن اما خوب اینم واسه اینکه آدم باید فکرش مشغول باشه، بهشون فکر میکنم. مثلا من در کارم آدم موفقی محسوب میشم فقط به این خاطر که تا حالا بد کار کردنو امتحان نکردم. امروز صبح وسط صبحونه زنم چمدوناشو جمع کرد و رفت. تنها دلیلشم این بود که بهش اهمیت نمیدم. البته با التماس ازش خواستم که ترکم نکنه و بهش گفنم بدون اون نمیتونم زندگی کنم و از این حرفا. واقعا نمیخواستم دروغ بگم اما دوست هم نداشتم که ناراحت از پیشم بره. اینم بگم که بیشتر از اینکه بقیه برام مهم نباشند خودم و کارام برام مهم نیستند.زنم که رفت بقیه صبحونه ای که معلوم بود کلی براش وقت صرف کرده رو خوردم و با عجله به اداره رفتم. برای ناهار با یکی از همکارام به رستوران نزدیک اداره رفتیم. موضوع زنم رو براش تعریف کردم. نگار گفت که اطرافیانم و احساساتشون و کاراشون اصلا برام مهم نیست و زنم حق داشته و باید بیشتر زن ها رو بشناسم و اینکه من آدم بی احساسیم و همون حرفای همیشگی زنم رو تکرار کرد.من هم با بی حوصلگی همه حرفاشو تصدیق کردم. نگار آدم با احساسیه. شب بهم پیشنهاد داد برای اینکه تنها نمونم برای شام برم پیشش تا بیشتر در مورد مشکلاتم با هم صحبت کنیم. من که از وقتی ازدواج کردم، حتی یک شب رو تنها نبودم با کمال میل قبول کردم. تا نیمه های شب با هم از رفتار من و احساسات نگار و کلی مسائل دیگه حرف زدیم. صبح ازش بابت همه چیز تشکر کردم و با نیم ساعت تاخیر، چون نگار واقعا دختر قشنگیه، سر کارم رفتم. ا
My last grade in B.s have just announced. I am now officially an economics graduate student. So goodbye engineering! Goodbye UT! Goodbye ECE with all my hates and loves. Five years with all hopes and ambiguous ended. Five years with its happiness, disappointments and different emotions passed. And now this is me with a new future and study-field which I've chosen by myself. Maybe it is a way to escape from what I didn't like, But who cares that was the best I could do then.
Was this Five years the best days of life which elder had told? I know my feeling about that days may change but I'm so glad it ends now. I can't hide my hates about many behaviors, actions, teachers and students. And also there is no need to repeat all those friendship, histories and lovings which I can never forget.
We spend much of our times to connect and know each other just for couple of days. We'll separate our ways and forget each other after a while, except few ones. If we see each other then we can't have the same feeling of now, we will be more strange. I am going to join facebook(at last)to decrease this effect of separation. But it will be too moderated and limited.
Watching new students and remembrance of the first days of university makes me feel so aged. Our new department is only for graduate students which intensify that feels. Do I have the power of a new start or even continuing with new fields, new friends and new situation?
I think this weblog is more than just an experience for me now. I may move this weblog to a new address if I be in the mood.
Ps : This post is a draft and will change with the coming new emotions.
Adam Smith (The father of modern economics) started his most important book, ‘The Wealth of Nations’, with a review on importance of labour division. “The greatest improvement in productive power of labour and greater part of skill, dexterity and judgment with which it is anywhere directed or applied seem to be the effects of division of labor.” He shows that the advantages of this division are due to three circumstances:
First, division improves dexterity which is possible when someone focuses on only one or two skills. Second, division saves time of starting and changing the jobs. And third, division of labor improves applications of machinery invented by workmen. Invention of a machine which does simple actions is easier than a multi-action one.
He is right about the advantages of labour division but, I want to show another advantage of it, which is the trade’s substance. Division of labour is exchanging the labour product even with money or commodity. Each labourer does his job and exchanges its product with another one’s. So let me explain the advantage of trade with an example.
Suppose I can even publish 5 posts in a day in my weblog or wash 20 dishes or a mixture of them. And my roommate can even publish 3 posts or wash 18 dishes in a day. And both of us like to read weblog posts (there is no difference between ours and no one else write in weblog) and use clean dishes. Someone may say that the cost of publishing a post for me is working 1/5 of a day and washing a dish costs working 1/20 of a day. And for my roommate it costs 1/3 of a day for each post and 1/18 day for each dish. So it is better for me to wash my dishes and write my posts and let my roommate do his owns because it costs me less in both washing and writing. But I want to say trading clean dishes and posts with my roommate may increase our both utilities.
If you look more careful you can find writing 5 posts for me costs not using 20 clean dishes, and washing 20 dishes costs not to read 5 posts. It means each post costs me 20/5 = 4 dirty dishes and each clean dish costs me not reading 5/20 = 1/4 post. But for my roommate each post costs him 18/3 = 6 dirty dishes and each clean dish costs 1/6 post. Economists call this way of cost measuring, “Opportunity Cost”. Opportunity cost is whatever must be given to obtain some item.
You can see my opportunity cost of dish washing is more than my roommate’s. And therefore his opportunity cost of post writing is more than mine. So I would post in my weblog all the day and will give some to my roommate. And he will wash the dishes and give some to me and we will live together more happy and with more weblog posts and clean dishes than before. Trade can benefit everyone because it allows people to specialize to activities which they have the “Comparative Advantages” or less opportunity costs.
Back to my topic, division of labor may decrease the total cost of a work if each labourer works in position which he has comparative advantage. I didn’t find this point in Adam Smith’s book but he was familiar with opportunity cost concept. I should stress that improvement in total utility in this case is not because of dexterity improvement.
If Smith didn’t die 230 years ago he might add this advantage in the “OF THE DIVISION OF LABOUR” chapter. May God bless him…
که ایران چو باغیست خرم بهار..........................شکفته برو صد گل کامکار اگر بفکنی خیره دیوار باغ...............................چه باغ و چه دشت و چه صحرا چه راغ نگر تا تو دیوار او نفکنی...............................دل و پشت ایرانیان نشکنی کزان پس بود غارت و تاختن............................خروش سواران و کین آختن زن و کودک و بوم ایرانیان..............................به اندیشه بد منه در میان
به حق هنر فردوسی در این داستان به اتمام میرسد. داستانی والا از تردید های ابرمردش رستم که جز با پایانی تراژیک نمیتوان آنرا به انجام رساند. یک روی این داستان همان است که در نگاه اول میابیم و آن اینکه رستم با وجود تمام شواهد با خیره سری و لجاجت خود سهراب را باز نمی شناسد و کمر به قتل او میبندد. این همان است که فردوسی میگوید دل نازک آید ز رستم به خشم اما چرا فقط دل نازک؟ با نگاهی به این غمنامه میتوان راز ماندگاری این کاخ بلند که در این سالها از باد و باران گزندی نیافته را دریافت. کنون رزم سهراب رانم نخست.......................... ازان کین که او با پدر چون بجست روزی رستم غمگین از خواب برمیخیزد. ازین رو به نزدیکی مرز توران جهت شکار میرود. پس از شکار به خواب میرود و چند سوار ترک رخش را یافته و به سمنگان میبرند. رستم در پی رد پای او وارد سمنگان میشود. چون شاه از ورود او باخبر میشود به پیشواز وی رفته و به او قول میدهد که از سپاهیان پرس و جو کند و رخش را بیابد. شب هنگام مجلس بزمی می سازند تا امکان شادی رستم فراهم کنند. پیش از خفتن رستم با تهمینه در خوابگه خود روبرو میشود. سخن گفتن آمد نهفته به راز............................... در خوابگه نرم کردند باز یکی بنده شمعی معنبر به دست........................... خرامان بیامد به بالین مست پس پرده اندر یکی ماه روی ..............................چو خورشید تابان پر از رنگ و بوی دو ابرو کمان و دو گیسو کمند..............................به بالا به کردار سرو بلند روانش خرد بود تن جان پاک..............................تو گفتی که بهره ندارد ز خاک از او رستم شیردل خیره ماند..............................برو بر جهان آفرین را بخواند بپرسید زو گفت نام تو چیست..............................چه جویی شب تیره کام تو چیست چنین داد پاسخ که تهمینه ام............................... تو گویی که از غم به دو نیمه ام به گیتی ز خوبان مرا جفت نیست.........................چو من زیر چرخ کبود اندکیست کس از پرده بیرون ندیدی مرا.............................نه هرگز کس آوا شنیدی مرا تهمینه که شیفته دلاوری های رستم گشته خرد را از بهر هوا کشته و به نزد رستم آمده یکی آنک بر تو چنین گشته ام............................... خرد را ز بهر هوا کشته ام ودیگر که از تو مگر کردگار............................... نشاند یکی پورم اندر کنار سه دیگر که اسپت به جای آورم..............................سمنگان همه زیر پای آورم رستم وقتی زیبایی پریچهره را دید و از هر دانشی درو بهره ای یافت، موبدی خبر میکند و او را از پدر خواستگاری میکند. رستم هنگام وداع مهره ای که در جهان شهره بود به تهمینه میدهد که اگر فرزند دختر بود به گیسوی او و اگر پسر بود به نشانه پدر بازوی او ببندد. پس از نه ماه پسری قوی همانند رستم به دنیا میاید که او را سهراب نام می نهند. سهراب به سرعت رشد میکند و در پهلوانی از همه پیش می افتد. چو یک ماه شد همچو یک سال بود............................... برش چون بر رستم زال بود چو سه ساله شد زخم چوگان گرفت ............................... به پنجم دل تیر و پیکان گرفت چو ده ساله شد زان زمین کس نبود............................... که یارست یا او نبرد آزمود در این هنگام سهراب که خود را همه همسالگان خود برتر میدید با تهدید نزد مادر رفته و از نژاد خویش میپرسد. بر مادر آمد بپرسید زوی............................... بدو گفت گستاخ بامن بگوی که من چون ز همشیرگان برترم....................... همی به آسمان اندر آید سرم ز تخم کیم وز کدامین گهر............................... چه گویم چو پرسد کسی از پدر گر این پرسش از من بماند نهان..........................نمانم ترا زنده اندر جهان مادر حقیقت را به او میگوید و او را برحذر میدارد که مبادا افراسیاب ازین سخن آگه شود همچنین به وی میگوید که اگر پدر تو را به این نشان بشناسد تو را نزد خویش میخواند و مادر دوری فرزند را بر نمی تابد. اما سهراب که اکنون از نژاد خویش آگه شده، خود و پدر را از هرکه در جهان برتر میبیند و نهان ماندن راز مادر را تحمل نمیتواند. چنین گفت سهراب کاندر جهان............................... کسی این سخن را ندارد نهان نبرده نژادی که چونین بود............................... نهان کردن از من چه آیین بود سهراب که هنور 12 سالش تمام نشده با خامی و غرور هوس لشگر کشی به ایران را میکند تا پادشاهی آنرا به پدر بدهد و سپس به توران حمله ور شده و خود پادشاه توران شود. و بدین ترتیب با این خیال خام جهانی آرمانی پدید آورد. به رستم دهم تخت و گرز و کلاه............................... نشانمش بر گاه کاووس شاه از ایران به توران شوم جنگجوی............................... ابا شاه روی اندر آرم بروی بگیرم سر تخت افراسیاب...................................... سر نیزه بگذارم از آفتاب چو رستم پدر باشد و من پسر.................................. نباید به گیتی کسی تاجور وقتی خبر لشگر کشی سهراب را نزد افراسیاب میبرند . افراسیاب که از نژاد سهراب آگه است ازین اقدام شاد میشود و سپاهی بزرگ برای همراهی سهراب راهی میکند و به سرداران سپاه، هومان و بارمان میگوید که سهراب نباید پدر را بشناسد که مهر او در دلش می افتد و چون سهراب در جنگ با پدر پیروز شد شبی او را از بین ببرید. سهراب با خوشحالی وخوش خیالی هدیه افراسیاب را میپذیرد و به سپید دژ که دژی مرزیست حمله میکند. درین حمله هجیر پهلوان دژ اسیر میشود. گردآفرید دختر گژدهم فرمانده دژ چون از اسارت هجیر باخبر میشود لباس رزم میپوشد و به جنگ سهراب میرود. بعد از دفاعی جانانه در خاک می افتد و سهراب پی به دختر بودن او میبرد. گردآفرید با حیله از دست او رهایی میابد و سهراب که دل به گردافرید بسته و از پیروزی دوباره خود مطمئن است فریب او را می خورد. روز بعد سهراب دژ را خالی از سکنه میابد و از خشم دست به غارت اموال دژ میزند و آنرا رها میکند. پس ازان گژدهم نامه ای به کاووس شاه مینویسد و با وصف سهراب خطر او را گوشزد میکندو پس از شنیدن وصف سهراب تنها راه چاره را رستم میابند و گیو را نزد او به زابلستان میفرستند. به رستم رساند ازین آگهی............................... که با بیم شد تخت شاهنشهی گو پیلتن را بدین رزمگاه............................... بخواند که اویست پشت سپاه گیو نامه و فرمان شاه را برای رستم میخواند. چون رستم از جنگاوری سهراب میشنود به یاد فرزند می افتد. از آزادگان این نباشد شگفت.................................. ز ترکان چنین یاد نتوان گرفت من از دخت شاه سمنگان یکی.................................. پسر دارم و باشد او کودکی هنوز آن گرامی نداند که جنگ.................................. توان کرد باید گه نام و ننگ رستم گفته ی مادر سهراب را تکرار میکند که سهراب هنوز خرد است و او را یارای جنگ نیست. اما وصف سهراب، وصف جوانی خود رستم است. رستم میفهمد که سهراب همان فرزند اوست. اما نمیتواند بین فرزند که همان آرزوهای جوانی او را دارد و آینده ایران یکی را انتخاب کند. بهانه می آورد که جنگ سختی نخواهد بود و سهراب چون مرا ببیند میترسد و جنگ را رها خواهد کرد. پس به گیو پیشنهاد میکند که شب را به مستی بگذرانیم و فردا فرمان شاه را اجابت میکنیم. سه روز دیگر هم با مستی از فرمان شاه سرپیچی میکند و از رفتن سر باز میزند. روز چهارم گیو تاب نمی آورد و رستم را از خشم کاووس نهیب میزند. به می دست بردند و مستان شدند.................................. ز یاد سپهبد به دستان شدند دگر روز شبگیر هم پرخمار....................................... بیامد تهمتن برآراست کار ز مستی هم آن روز باز ایستاد.................................... دوم روز رفتن نیامدش یاد سه دیگر سحرگه بیاورد می....................................... نیامد ورا یاد کاووس کی به روز چهارم برآراست گیو....................................... چنین گفت با گرد سالار نیو که کاووس تندست و هشیار نیست.................................. هم این داستان بر دلش خوار نیست شود شاه ایران به ما خشمگین..................................... ز ناپاک رایی درآید بکین بدو گفت رستم که مندیش ازین.................................... که با ما نشورد کس اندر زمین سپاهیان خبر به شاه میبرند و کاووس خشمگین به طوس فرمان میدهد هر دو گیو و رستم را قتل برسانند. که رستم که باشد که فرمان من.................................. کند پست و پیچد ز پیمان من بگیر و ببر زنده بردارکن......................................... وزو نیز با من مگردان سخن بفرمود پس طوس را شهریار.................................. که رو هردو را زنده برکن به دار رستم از کاووس خشمگین میشود و قصد رها کردن ایران میکند. تهمتن برآشفت با شهریار....................................... که چندین مدار آتش اندر کنار همه کارت از یکدگر بدتر است ................................ ترا شهریاری نه اندرخورست تو سهراب را زنده بر دار کن.................................. پرآشوب و بدخواه را خوار کن چو خشم آورم شاه کاووس کیست ...............................چرا دست یازد به من طوس کیست چه آزاردم او نه من بنده ام....................................... یکی بندهی آفریننده ام به ایران ار ایدون که سهراب گرد.................................. بیاید نماند بزرگ و نه خرد به ایران نبینید زین پس مرا.................................. شما را زمین پر کرکس مرا رستم تصمیم میگیرد پا زا معرکه بیرون کشد و به جنگ فرزند نرود. سهراب تنها فرزندی سرکش که قصد غارت و کشور گشایی دارد نیست. او فرزند رستم است او در فکر اصلاح امور و سپردن پادشاهی به رستم است که او را لایق آن میداند است. انتخاب، انتخاب بین آرزوهایی خام، ولی آرمانی و پاک ، و شاهی دیوانه ولی برقراری ایران است. انتخاب بین انقلاب و اصلاح است. اما رستم نمی تواند تصمیم بگیرد و سعی میکند از معرکه کناره گیرد. بزرگان گودرز را جهت میانجی گری میفرستند. به گودرز گفتند کاین کار تست.................................. شکسته بدست تو گردد درست سپهبد جز از تو سخن نشنود.................................. همی بخت تو زین سخن نغنود به نزدیک این شاه دیوانه رو.................................. وزین در سخن یاد کن نو به نو گفته گودرز نزد کاووس خوش میاید و از کرده خویش پشیمان میشود و فرمان دلجویی از رستم را میدهد. پس آنگه گودرز نزد رستم میرود اما اینبار هم رستم از جنگ با سهراب سر باز میزند. تو دانی که کاووس را مغز نیست.................................. به تیزی سخن گفتنش نغز نیست بجوشد همانگه پشیمان شود.......................................... به خوبی ز سر باز پیمان شود تهمتن گر آزرده گردد ز شاه ........................................ هم ایرانیان را نباشد گناه تهمتن چنین پاسخ آورد باز......................................... که هستم ز کاووس کی بینیاز مرا تخت زین باشد و تاج ترگ .................................. قبا جوشن و دل نهاده به مرگ چرا دارم از خشم کاووس باک.................................. چه کاووس پیشم چه یک مشت خاک
